Helloween – Helloween (review)

Veliki povratak nakon 6 godina od zadnjeg ostvarenja, istovjetnog naziva kao EP prvijenac snimljen prije ravnih 35 godina, davne 1985-te godine, jasno govore ne samo da su ovi njemački velikani, veterani i predvodnici power metala uzeli malo dužu studijsku pauzu, nego i okrunili novi album znamenitim nazivom koji je i označio njihovu cjelokupnu karijeru (vjerojatno na veliku radost izdavača Nuclear Blast-a, koji komercijalno i financijski sa Heloweenom nema razloga za brigu). Ako se samo osvrnemo na prethodna dva ostvarenja, “My God-Given Right” iz 2015. i “Straight Out Of Hell” iz 2013. godine i ako se ne libim lagane konstatacije kako je “My God-Given Right” bio svojevrstan homage 90-ma i “Pink Bubbles Go Ape”, “Chameleon” i “Master Of The Rings” albumima, sa malim ulascima u “Time Of The Oath” kasniju i “Keeper…. 1 & 2” raniju fazu, a “Straight Out Of Hell” homage “Dark Ride”i “Better Than Raw” albumima, posljednji uradak bi bez problema mogli okarakterizirati kao most koji spaja sve albume od “Keepera” i idejno, stilski i konceptualno povezuje pojedine pjesme sa raznih albuma svih faza (gotovo se lukavo dotičući “Keeper 1,2 &3” faze i lukavo odskačući od nje), poput “točaka” iz raznih “domena” i “kodomena”, ujedinjujući i objedinjujući ih u ultimativni koncept svojstven jedino Helloweenu; koji ionako sve granice koje postavi, postavi sebi, ostavljajući ostavštinu svakog albuma na raspolaganje nebrojenim bandovima da iz nje i na temelju nje razvijaju i ekspandiraju svoje stilove. Zato danas i imamo mali milijun power metal bandova nastalih, odraslih i stasalih na Helloween ostavštini, a legendarni njemački glazbeni novinar Thomas Mitchel je davno u Heavy Oder Was? magazinu kreirao satirično glazbeni podpravac UWOHHM (unholy wave of helloweenesque happy metal 🙂 ), po uzoru na NWOBHM. Helloween nikad nije pristajao na kompromise. Pošto su mainstream karijeru dosegli davne 1987-e sa “Keeper Of The Seven Keys part 1” albumom, i ponovili ju sa “Keeper Of The Seven Keys part 2” albumom, u nastavku karijere, neopterečeni slavom i mainstreamom, ukoliko su željeli zvučati ko Bon Jovi, to su i napravili; ako su htjeli zazvučati kao Sodom, i to su napravili. Granice koje su postavljalim postavljali su prvenstveno sebi, od epike, simfonija, kompleksnosti riffa, ritma, melodija i aranžmana; bilo da je inspiracija bila u klasičnom mainstream popu, bilo da su posezali svojim korjenima speed, thrash i NWOBHM-a – Helloween su UNIKATNI!!!!!!! I kao takve svaki bi ih iskreni fan metala trebao držati visoko na pijedestalu muzike koju iskreno voli. Jer Helloween sa tog akropodija – ne silaze 😉

Dalibor Mladenović